ابرهای دلم را کنار میزنم  و صدای سرد خُش گرفته ام را صاف می کنم و دستان سردم را به هم می سایم
بایک دم سرد ریه هایم را پراز بودن می کنم ،چشمانم را رو به سوی تو می دوزم و فکرم را به تو می دهنم ،لبانم را برای تو حرکت می دهم
تا صدایم کمی آزارت دهد و تو را شنونده کند برای کلامم ... تا کمی برای آمدن و رفتن هایت بهانه تراشی نکنی
می خواهم حرفهایم را بلند بلند در گوش باد زمزمه کنم شاید چون قاصدکی باشد که در تنهایی هایت حرفهایم را برایت به ارمغان بیاورد
قایقم را آرام در آب می اندازم شاید آبی های زمینی زیر آسمان لاجوردی زندگیم بی بهانه هدایتش کند ، مسیرش را مشخص کنند و باد که روزگاری نوازشگر چهره ام بوده است و برایم لذت بخش می نمود امروز  نوازش گر بادبان قایقم شود و لذتش را صد چندان کند ،باد خودش را با آب اجین می کند تا کنار هم مسیر بدهند به قایق نیمه شکسته دلم قایقم کوچک است مثل دلم ، ساده است مثل حرفهایم ، بی دغدغه اس مثل فکرم ، با معرفت است مثل تو

قایقم پرتلاطم بر روی آبهای متلاطم زندگیم بالا و پایین می رود ،به امید آبهای آرام پیشه رویم و به امید دلم آرام است، کمی تو و یاد تو را چاشنی سفرم می کنم تا چشمانم همچنان که از زیبایی ها لذت می برد  تو را در ذهنم  در زیبایی هایی که می بیند شریک کند تا در روزگار گذشته و ساحلی که مبدام بوده است در این مسیر خاطره باشد برایم ،به امید روزگار پیشرویم و ساحلی جدید
کاش در آن ساحل هم باز تو باشی و من بهانه ای یابم برای دیدنت

روزهایم گذشت در پس هر روز خاطره ای در گذر است من به یاد دیروز به امید فردا چشمانم را به امید امروز باز می کنم که با یادی که ارامشم تسکین درد و مرهم زخمهایم است امید را معنی کنم
روزی حلالم کردی حلال از روزگار از اتفاقات از اعمال و رفتارم و امروز بیشتر از پیش یادت نامت بر سر زبانم افتاده
پیشانیم را رو به سوی تو به خاک منت و نیاز میگذارم تا کمی ارامش بخشم باشی تا حرفایت را آویزه گوشم کنم ،فکرهایم را تغییر می دهم تا بیشتر تو را دغدغه کنند تا تو را بیشتر نوا دهم ، در کنارم باش کمی دور کمی نزدیک ،فکرم را ، یادم و ذهنم را باید تو جلاء می دهم تا اندک اندک راهی که می خواهم انتهایش تو باشی را پیش سو بگیرم ...
کنارت بودن ارامش و این ارامش چقدر لذت بخش است وقتی می توانی حس کنی کسی کنارت است و مدام صدایت می کند و من هنوز در عجب تو  مانده ام تا شاید روزی تو گشاینده سوالهای ذهنم باشی که من چقدر خوب بوده ام چقدر لایق که تورا داشته ام و تو چقدر مهربانی که ذره ای دلت نمیگیرد از تکرار من
روزگارم بد نیست مثل سهراب  تکه یادی از تو مرا خوش است و دلم را مونس تو که در کوته اندیشی های ذهنم  صفحه جدید را جلوی رویم میگذاری و مسیری نو را به من هدیه می دهی  تو که در طناب گره خورده پر گره ام چه آسان گره می گشایی و من در عجبم که چه قصه هایی نانوشته دارم.  که برایم همین بس که چشمانم را ببندم و دستانت را بگیرم و جا پای قدمهایت بگذارم و چون عروسکی باشم برایت که چه شیرین است جایی که تو برایم نوشته ای ...
دستانم را رها مکن تا در تاریکی هایم با چشمانی بسته کور سوی امیدت و حس دستانت را از دست بدهم
خدای من ... کاش من همه بودم

حلالم می کنی ،حرفایم ، یادداشت هایم و نگاهایم را گوشه چشمی دلخوری هایت را
حلالم می کنی ،رفتارهایم را ، اعمالم یاد بی یادی هایم را گوشه قلبی ناراحتی هایت را
حلالم می کنی ،تا دلم ارام شود و خیالم راحت منتی نباشد و مرا با خیال راحتت دست روزگار بسپاری تاکمی دور شوم و درون اتفاقات دنیا غوطه ور شوم شاید بازگشتی برایش نباشد شاید برای همیشه می خواهم دور شوم  و بشود آخرین حلالیت خواستنم
حلالم می کنی ،تمام بودنهایم را کم کاستی هایم را که شاید فرصت جبرانشان برایم محقق نشود به رسم رفتنها حلالم کن آبی پشت سرم بریز تا مسیر رفتنم روان و برگشتم روانمتر شود
حلالم می کنی، تا مرا مدیون مهربانیهایت کنی و یاد ذهنم ، دلم را برایت کنار بگذارم تا اگر خواست و عمرم به روزگارش بود محبت هایت را جبران کنم
حلالم می کنی، تا خجالت زده دل بزرگت شوم تا بزرگیت کمی سرافکنده ام کند
حلالم می کنی، تا حقی نباشد به گردنم از بدی هایم و هر چند خوبی هایم  آنقدر نبوده تا برایت دلیل شود
آماده رفتنم خب قسمت این است . زود ، دیر ف خوب و بد شاید روزی دوباره مهر برگشت برایم خورد
ولی دلم سنگین است ، کمی مضطرب ولی خ ارامم یادت اینجاست به یادش هستم ...
حلالم می کنی ...